Classical antiquity (also the classical era or classical period) is a broad term for a long period of cultural history centered on the Mediterranean Sea, comprising the interlocking civilizations of ancient Greece and ancient Rome, collectively known as the Greco-Roman world. It is the period in which Greek and Roman society flourished and wielded great influence throughout Europe.

Der Begriff Antike (von lateinisch: antiquus, deutsch: „alt“, „hergebracht“) bezeichnet die Epoche des Altertums im Mittelmeerraum. Sie reicht etwa von 1200 v. Chr. bzw. 800 v. Chr. bis ca. 600 n. Chr. und unterscheidet sich von vorhergehenden und nachfolgenden Epochen durch gemeinsame und durchgängige kulturelle Traditionen.

Le terme Antiquité classique s'oppose à Antiquité tardive et renvoie à l'héritage de la civilisation gréco-romaine. Il est surtout employé dans les découpes historiques relatives à l'historiographie anglo-saxonne (historiens anglais et étatsuniens, etc.) pour décrire l'Antiquité.

Antiken (av latin antiquus ’forntida, gammaldags’, av ante ’före’) syftar på en epok i Medelhavsområdets historia. Enligt en traditionell indelning börjar antiken med de egyptiska och mesopotamiska civilisationerna omkring år 3000 f.Kr. och avslutas omkring 500 e.Kr., eller mer specifikt med Västroms fall år 476 e.Kr. Därefter följer den tidiga medeltiden.

De klassieke oudheid is een naam van een periode die uitsluitend gebruikt wordt in de periodisering van de westerse geschiedenis. Gewoonlijk laat men deze periode rond 500 voor Christus beginnen en rond 300 of 400 na Christus eindigen. Centraal staat daarbij de geschiedenis van Hellas en Rome. De klassieke oudheid wordt gevolgd door de middeleeuwen. Sommige historici gebruiken voor de overgangstijd tussen oudheid en middeleeuwen de term late oudheid, die dan tot ongeveer 600 duurt.