Język serbsko-chorwacki (serbochorwacki, chorwackoserbski, chorwacki czyli serbski) – obecnie jest to kontrowersyjna (patrz poniżej) nazwa na zbiór blisko spokrewnionych języków standardowych i dialektów (
diasystem), należących do grupy południowej języków słowiańskich. Języki i dialekty te używane są w
Chorwacji,
Bośni i Hercegowinie,
Serbii i
Czarnogórze oraz przez mniejszości serbskie i chorwackie w
Słowenii,
Austrii, na
Węgrzech, we
Włoszech i
Rumunii. W sumie posługuje się nimi ok. 21 milionów ludzi. Do momentu politycznego rozpadu Jugosławii
język serbsko-chorwacki uważany był powszechnie za jeden standardowy język południowosłowiański, posiadający jednak wariantową budowę. W jego obrębie najczęściej wyróżniano dwa wyraźnie spolaryzowane warianty – zachodni (chorwacki, zagrzebski) oraz wschodni (serbski, belgradzki). Obszar
Bośni i Hercegowiny traktowano jako przestrzeń przenikania się obu wspomnianych wariantów. Począwszy od lat 70. XX w. zaczęły pojawiać się teorie, zgodnie z którymi w
języku serbsko-chorwackim zaczęto wyodrębniać jeszcze dwa inne warianty (subwarianty) bośniacko-hercegowiński oraz czarnogórski.
W celu uzyskania więcej informacji, zobacz w Wikipedia.οrg...
nm - Chouer (pl. Chéier)
Free Download Now!
