British English (or BrEn, BrE, BE, en-UK or en-GB), is the broad term used to distinguish the forms of the English language used in the United Kingdom from forms used elsewhere. The Oxford English Dictionary applies the term to English "as spoken or written in the British Isles; esp[ecially] the forms of English usual in Great Britain", reserving "Hiberno-English" for the "English language as spoken and written in Ireland". Nevertheless, Hiberno-English forms part of the broad British English continuum.

Britisches Englisch (British English, kurz BE oder BrE) ist die Bezeichnung für die Varietäten der englischen Sprache, wie sie auf den britischen Inseln (daher gelegentlich umgangssprachlich „Insel-Englisch“ genannt) gesprochen und unter der Bezeichnung British Standard English als Schriftsprache Verwendung findet.

Anglais britannique est un terme qui est employé de façon plus ou moins précise pour différencier les variantes de la langue anglaise employées au Royaume-Uni des autres variantes de l'anglais à travers le monde. Ce terme comprend toutes les variantes présentes au Royaume-Uni (c'est-à-dire Angleterre, Écosse, Irlande du Nord et Pays de Galles). Parfois, le terme est employé de façon plus large par certaines personnes qui comptent également la République d'Irlande.

Brittisk engelska (engelska British English) är den variant av det engelska språket som talas och skrivs i Storbritannien. Det är tillsammans med bland annat amerikansk engelska en huvudvariant av språket.

Brits-Engels is de variant van het Engels die wordt gesproken in het Verenigd Koninkrijk. Samen met het Amerikaans-Engels is het Brits-Engels de meest gebruikte vorm van het Engels. Dit wordt weerspiegeld in woordenboeken voor mensen die Engels als vreemde taal leren. Daarin wordt vaak zowel de Britse als de Amerikaanse uitspraak gegeven.