The Battle of Berlin, designated the Berlin Strategic Offensive Operation by the Soviet Union, was the final major offensive of the European Theatre of World War II.

Die Schlacht um Berlin war die letzte bedeutende Schlacht des Zweiten Weltkrieges in Europa. Sie dauerte vom 16. April bis zum 2. Mai 1945 und hatte die Besetzung Berlins, Reichshauptstadt des nationalsozialistischen Deutschland, durch die Rote Armee der Sowjetunion zur Folge. Die Kämpfe forderten Schätzungen zufolge über 170.000 Gefallene und 500.000 verwundete Soldaten, außerdem mehrere zehntausend tote Zivilisten.

La bataille de Berlin se déroula de fin avril 1945 au 8 mai 1945, jour de la capitulation allemande. Staline donna une portée symbolique à ce dernier coup porté au régime nazi, après les lourdes pertes subies par l'Armée rouge pour inverser le flux de l'invasion.

Slaget vid Berlin var den sista stora striden på östfronten under andra världskriget. Striden stod mellan Nazitysklands sista reserver och Sovjetunionens överlägsna Röda armén.

Bitwa o Berlin - to działania zbrojne w 1945, mające na celu zdobycie Berlina. Operacja berlińska rozpoczęła się 16 kwietnia 1945 nad Odrą, a realizowana była przez 1 Front Ukraiński marszałka Iwana Koniewa, 2 Front Białoruski marszałka Konstantego Rokossowskiego i 1 Front Białoruski marszałka Gieorgija Żukowa. Fronty te liczyły razem 2,5 mln żołnierzy, dysponowały 6250 czołgami, 7500 samolotami i 41 tys. dział. Miasta broniła Grupa Armii "Wisła", z Czech ściągano dodatkowo wojska generała Schornera. 19 kwietnia niemiecka linia obrony nad Odrą została przerwana i wojska sowieckie zaczęły okrążać Berlin. Pierścień okrążenia zamknięto 25 kwietnia. Miasto zdobyto 2 maja 1945 po ciężkich walkach ulicznych. W operacji berlińskiej, która rozgrywała się od Zgorzelca na południu po Wolgast na północy brały udział na północy oddziały 1 Armii i na południu 2 Armii Wojska Polskiego.