Pierwsze automaty perkusyjne nazywano maszynami rytmicznymi (ang. rhythm machine), gdyż odtwarzały one jedynie zaprogramowane na stałe rytmy, takie jak rock, tango, mambo, itp. Około 1980 roku na rynku pojawiły się programowalne automaty perkusyjne, pozwalające muzykom na tworzenie dowolnych rytmów. Jednym z najwcześniejszych i najpopularniejszych automatów perkusyjnych był Roland TR-808, a charakterystyczne dla niego brzmienia wrosły na stałe w muzykę pop. Wczesne automaty, jak te z serii TR (od ang. transistor rhythm), stosowały technikę synchronizacji znaną jako DIN-synch lub synch-24. Niektóre automaty posiadały także wyjście CV/Gate, pozwalające na synchronizację lub sterowanie syntezatorem analogowym albo innymi urządzeniami.