Acquis communautaire

Het Gemeenschapsrecht (ook wel het acquis communautaire genoemd) is het recht van de Europese Gemeenschap. Het is het geheel van EU-verdragen, richtlijnen, verordeningen, inclusief de jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie. Het acquis communautaire heeft veel invloed op het dagelijks leven voor de burger van de Europese Unie, maar is ook het meest onzichtbaar.Met het realiseren van het acquis communautaire zijn lidstaten een verregaand samenwerkingsverband aangegaan met als hoofddoel het creëren van een interne markt. De opzet van de eerste zes lidstaten was enkel om een sterk economisch samenwerkingsverband te creëren om zo de slechte economische tijden van de Tweede Wereldoorlog achter zich te laten. Na de voltooiing van de interne markt werd overgestapt op het idee van een Europese Unie die veel meer zou omvatten dan alleen economische aspecten. Via het Verdrag betreffende de Europese Unie veranderde de naam van Europese Economische Gemeenschap in Europese Gemeenschap.
Zie meer op Wikipedia.org...

 Dit is een Franse uitdrukking die in feite betekend "de EU zoals zij is" - dat wil zeggen de rechten en plichten die de landen van de EU delen. Het "acquis" omvat alle verdragen en wetten van de EU, verklaringen en resoluties, internationale overeenkomsten en de jurisprudentie van het Hof van Justitie. Ook vallen hieronder de maatregelen die de regeringen van de EU gezamenlijk nemen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken en inzake het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. "Het acquis aanvaarden" betekent derhalve zich aanpassen aan de EU zoals die is. Kandidaatlanden moeten het "acquis" aanvaarden voordat zij tot de EU kunnen toetreden en moeten vervolgens de communautaire wetgeving in hun nationale wetgeving omzetten. Meer uitleg vindt u onder "communautair acquis" in het glossarium.

Het "acquis communautaire" betreft de gemeenschappelijke onderbouw van rechten en plichten die alle lidstaten uit hoofde van de Europese Unie bindt. Tot het acquis communautaire, dat voortdurend in ontwikkeling is, behoren:

•de strekking, de beginselen en de politieke doelstellingen van de Verdragen;
•de op grond van de Verdragen aangenomen wetgeving en de rechtspraak van het Hof van Justitie;
•de verklaringen en resoluties die in het kader van de Unie zijn aangenomen;
•de besluiten uit hoofde van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid;
•de besluiten die op het terrein van justitie en binnenlandse zaken zijn overeengekomen;
•de internationale overeenkomsten die de Gemeenschap heeft gesloten, alsook de overeenkomsten die de lidstaten onderling op beleidsterreinen van de Unie zijn aangegaan.

Naast het eigenlijke Gemeenschapsrecht omvat het acquis communautaire dus allerlei besluiten die uit hoofde van de tweede en de derde pijler van de Unie zijn vastgesteld alsmede de gemeenschappelijke doelstellingen van de Verdragen. De Unie heeft zich tot doel gesteld het acquis communautaire volledig te handhaven en verder te ontwikkelen.

Kandidaat-lidstaten moeten het acquis communautaire aanvaarden vooraleer zij toetreden tot de Unie. Afwijkingen op het acquis zijn uitzonderlijk en hebben een beperkte draagwijdte. Met het oog op de aanstaande uitbreiding dienen de kandidaat-lidstaten het acquis om te zetten in hun nationale wetgeving en dienen zij het acquis vanaf de daadwerkelijke toetreding toe te passen.

Zie:

•Institutioneel kader (één...)
•Overneming van het acquis communautaire
•Pijlers van de Europese Unie
•Uitbreiding
•Kandidaatlanden