Abru'

غزل 30

زلفت هزار دل به يکي تار مو ببست
راه هزار چاره گر از چار سو ببست

تا عاشقان به بوي نسيمش دهند جان
بگشود نافه‌اي و در آرزو ببست

شيدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوه گري کرد و رو ببست

ساقي به چند رنگ مي اندر پياله ريخت
اين نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

يا رب چه غمزه کرد صراحي که خون خم
با نعره‌هاي قلقلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع
بر اهل وجد و حال در هاي و هو ببست

حافظ هر آن که عشق نورزيد و وصل خواست
احرام طوف کعبه دل بي وضو ببست

غزل 153

سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد
به دست مرحمت يارم در اميدواران زد

چو پيش صبح روشن شد که حال مهر گردون چيست
برآمد خنده خوش بر غرور کامگاران زد

نگارم دوش در مجلس به عزم رقص چون برخاست
گره بگشود از ابرو و بر دل‌هاي ياران زد

من از رنگ صلاح آن دم به خون دل بشستم دست
که چشم باده پيمايش صلا بر هوشياران زد

کدام آهن دلش آموخت اين آيين عياري
کز اول چون برون آمد ره شب زنده داران زد

خيال شهسواري پخت و شد ناگه دل مسکين
خداوندا نگه دارش که بر قلب سواران زد

در آب و رنگ رخسارش چه جان داديم و خون خورديم
چو نقشش دست داد اول رقم بر جان سپاران زد

منش با خرقه پشمين کجا اندر کمند آرم
زره مويي که مژگانش ره خنجرگزاران زد

شهنشاه مظفر فر شجاع ملک و دين منصور
که جود بي‌دريغش خنده بر ابر بهاران زد

از آن ساعت که جام مي به دست او مشرف شد
زمانه ساغر شادي به ياد ميگساران زد

ز شمشير سرافشانش ظفر آن روز بدرخشيد
که چون خورشيد انجم سوز تنها بر هزاران زد

دوام عمر و ملک او بخواه از لطف حق اي دل
که چرخ اين سکه دولت به دور روزگاران زد

نظر بر قرعه توفيق و يمن دولت شاه است
بده کام دل حافظ که فال بختياران زد

غزل 221

چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود
ور آشتي طلبم با سر عتاب رود

چو ماه نو ره بيچارگان نظاره
زند به گوشه ابرو و در نقاب رود

شب شراب خرابم کند به بيداري
وگر به روز شکايت کنم به خواب رود

طريق عشق پرآشوب و فتنه است اي دل
بيفتد آن که در اين راه با شتاب رود

گدايي در جانان به سلطنت مفروش
کسي ز سايه اين در به آفتاب رود

سواد نامه موي سياه چون طي شد
بياض کم نشود گر صد انتخاب رود

حباب را چو فتد باد نخوت اندر سر
کلاه داريش اندر سر شراب رود

حجاب راه تويي حافظ از ميان برخيز
خوشا کسي که در اين راه بي‌حجاب رود

غزل 248

اي صبا نکهتي از کوي فلاني به من آر
زار و بيمار غمم راحت جاني به من آر

قلب بي‌حاصل ما را بزن اکسير مراد
يعني از خاک در دوست نشاني به من آر

در کمينگاه نظر با دل خويشم جنگ است
ز ابرو و غمزه او تير و کماني به من آر

در غريبي و فراق و غم دل پير شدم
ساغر مي ز کف تازه جواني به من آر

منکران را هم از اين مي دو سه ساغر بچشان
وگر ايشان نستانند رواني به من آر

ساقيا عشرت امروز به فردا مفکن
يا ز ديوان قضا خط اماني به من آر

دلم از دست بشد دوش چو حافظ مي‌گفت
کاي صبا نکهتي از کوي فلاني به من آر

غزل 365

عمريست تا به راه غمت رو نهاده‌ايم
روي و رياي خلق به يک سو نهاده‌ايم

طاق و رواق مدرسه و قال و قيل علم
در راه جام و ساقي مه رو نهاده‌ايم

هم جان بدان دو نرگس جادو سپرده‌ايم
هم دل بدان دو سنبل هندو نهاده‌ايم

عمري گذشت تا به اميد اشارتي
چشمي بدان دو گوشه ابرو نهاده‌ايم

ما ملک عافيت نه به لشکر گرفته‌ايم
ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ايم

تا سحر چشم يار چه بازي کند که باز
بنياد بر کرشمه جادو نهاده‌ايم

بي زلف سرکشش سر سودايي از ملال
همچون بنفشه بر سر زانو نهاده‌ايم

در گوشه اميد چو نظارگان ماه
چشم طلب بر آن خم ابرو نهاده‌ايم

گفتي که حافظا دل سرگشته‌ات کجاست
در حلقه‌هاي آن خم گيسو نهاده‌ايم

غزل 366

ما بدين در نه پي حشمت و جاه آمده‌ايم
از بد حادثه اين جا به پناه آمده‌ايم

ره رو منزل عشقيم و ز سرحد عدم
تا به اقليم وجود اين همه راه آمده‌ايم

سبزه خط تو ديديم و ز بستان بهشت
به طلبکاري اين مهرگياه آمده‌ايم

با چنين گنج که شد خازن او روح امين
به گدايي به در خانه شاه آمده‌ايم

لنگر حلم تو اي کشتي توفيق کجاست
که در اين بحر کرم غرق گناه آمده‌ايم

آبرو مي‌رود اي ابر خطاپوش ببار
که به ديوان عمل نامه سياه آمده‌ايم

حافظ اين خرقه پشمينه مينداز که ما
از پي قافله با آتش آه آمده‌ايم

غزل 402

نکته‌اي دلکش بگويم خال آن مه رو ببين
عقل و جان را بسته زنجير آن گيسو ببين

عيب دل کردم که وحشي وضع و هرجايي مباش
گفت چشم شيرگير و غنج آن آهو ببين

حلقه زلفش تماشاخانه باد صباست
جان صد صاحب دل آن جا بسته يک مو ببين

عابدان آفتاب از دلبر ما غافلند
اي ملامتگو خدا را رو مبين آن رو ببين

زلف دل دزدش صبا را بند بر گردن نهاد
با هواداران ره رو حيله هندو ببين

اين که من در جست و جوي او ز خود فارغ شدم
کس نديده‌ست و نبيند مثلش از هر سو ببين

حافظ ار در گوشه محراب مي‌نالد رواست
اي نصيحتگو خدا را آن خم ابرو ببين

از مراد شاه منصور اي فلک سر برمتاب
تيزي شمشير بنگر قوت بازو ببين

غزل 412

مرا چشميست خون افشان ز دست آن کمان ابرو
جهان بس فتنه خواهد ديد از آن چشم و از آن ابرو

غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستي
نگارين گلشنش روي است و مشکين سايبان ابرو

هلالي شد تنم زين غم که با طغراي ابرويش
که باشد مه که بنمايد ز طاق آسمان ابرو

رقيبان غافل و ما را از آن چشم و جبين هر دم
هزاران گونه پيغام است و حاجب در ميان ابرو

روان گوشه گيران را جبينش طرفه گلزاريست
که بر طرف سمن زارش همي‌گردد چمان ابرو

دگر حور و پري را کس نگويد با چنين حسني
که اين را اين چنين چشم است و آن را آن چنان ابرو

تو کافردل نمي‌بندي نقاب زلف و مي‌ترسم
که محرابم بگرداند خم آن دلستان ابرو

اگر چه مرغ زيرک بود حافظ در هواداري
به تير غمزه صيدش کرد چشم آن کمان ابرو

غزل 428

سحرگاهان که مخمور شبانه
گرفتم باده با چنگ و چغانه

نهادم عقل را ره توشه از مي
ز شهر هستيش کردم روانه

نگار مي فروشم عشوه‌اي داد
که ايمن گشتم از مکر زمانه

ز ساقي کمان ابرو شنيدم
که اي تير ملامت را نشانه

نبندي زان ميان طرفي کمروار
اگر خود را ببيني در ميانه

برو اين دام بر مرغي دگر نه
که عنقا را بلند است آشيانه

که بندد طرف وصل از حسن شاهي
که با خود عشق بازد جاودانه

نديم و مطرب و ساقي همه اوست
خيال آب و گل در ره بهانه

بده کشتي مي تا خوش برانيم
از اين درياي ناپيداکرانه

وجود ما معماييست حافظ
که تحقيقش فسون است و فسانه

غزل 491

به چشم کرده‌ام ابروي ماه سيمايي
خيال سبزخطي نقش بسته‌ام جايي

اميد هست که منشور عشقبازي من
از آن کمانچه ابرو رسد به طغرايي

سرم ز دست بشد چشم از انتظار بسوخت
در آرزوي سر و چشم مجلس آرايي

مکدر است دل آتش به خرقه خواهم زد
بيا ببين که که را مي‌کند تماشايي

به روز واقعه تابوت ما ز سرو کنيد
که مي‌رويم به داغ بلندبالايي

زمام دل به کسي داده‌ام من درويش
که نيستش به کس از تاج و تخت پروايي

در آن مقام که خوبان ز غمزه تيغ زنند
عجب مدار سري اوفتاده در پايي

مرا که از رخ او ماه در شبستان است
کجا بود به فروغ ستاره پروايي

فراق و وصل چه باشد رضاي دوست طلب
که حيف باشد از او غير او تمنايي

درر ز شوق برآرند ماهيان به نثار
اگر سفينه حافظ رسد به دريايي

غزل 98

اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح
صلاح ما همه آن است کان تو راست صلاح

سواد زلف سياه تو جاعل الظلمات
بياض روي چو ماه تو فالق الاصباح

ز چين زلف کمندت کسي نيافت خلاص
از آن کمانچه ابرو و تير چشم نجاح

ز ديده‌ام شده يک چشمه در کنار روان
که آشنا نکند در ميان آن ملاح

لب چو آب حيات تو هست قوت جان
وجود خاکي ما را از اوست ذکر رواح

بداد لعل لبت بوسه‌اي به صد زاري
گرفت کام دلم ز او به صد هزار الحاح

دعاي جان تو ورد زبان مشتاقان
هميشه تا که بود متصل مسا و صباح

صلاح و توبه و تقوي ز ما مجو حافظ
ز رند و عاشق و مجنون کسي نيافت صلاح