Abdülmecid

Abdülmecid I (Ottoman Turkish: عبد المجيد اول ‘Abdü’l-Mecīd-i evvel) (April 23 1823 –  June 25 1861) was the 31st sultan of the Ottoman Empire and succeeded his father Mahmud II on July 2 1839. His reign was notable for the rise of nationalist movements within the empire's territories. Abdülmecid wanted to encourage Ottomanism among the secessionist subject nations and stop the rise of nationalist movements within the empire, but failed to succeed despite trying to integrate non-Muslims and non-Turks more thoroughly into the Ottoman society with new laws and reforms. He tried to forge alliances with the major powers of Western Europe, namely the United Kingdom and France, who fought alongside the Ottoman Empire at the Crimean War against Russia. In the following Congress of Paris on 30 March 1856, the Ottoman Empire was officially included among the European family of nations. Abdülmecid's biggest achievement was the announcement and application of the Tanzimat (Reorganization) reforms which were prepared by his father Mahmud II and effectively started the modernization of Turkey in 1839.
See more at Wikipedia.org...

Cette page d’ répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom.  Abdülmecid peut désigner :Abdülmecid IAbdülmecid II
Pour la suite, voir Wikipédia.org…

Abdülmecit (en arabe : عبد المجيد الأول) (né le - mort le ) fut sultan ottoman du au .
Pour la suite, voir Wikipédia.org…

Abdülmecid (* 23. April 1823; † 25. Juni 1861; auch: Abdul Mecid) war vom 2. Juli 1839 bis zu seinem Tod Sultan des Osmanischen Reiches.Als er seinem Vater Sultan Mahmud II. auf dem Thron folgte, waren die Angelegenheiten des Osmanischen Reiches in einem sehr kritischen Zustand. Genau zu der Zeit, als sein Vater starb, war die Nachricht nach Konstantinopel unterwegs, dass die osmanische Armee bei Nezib von der des ägyptischen Vizekönigs Muhammad Ali Pascha geschlagen worden sei; zugleich war die türkische Flotte auf dem Weg nach Alexandria, wo sie von ihrem Kommandanten Ahmed Pascha an den gleichen Feind übergeben würde, unter dem Vorwand, dass die Berater des jungen Sultans an Russland verkauft seien. Aber durch das Eingreifen der europäischen Mächte war Muhammad Ali gezwungen, zu einem Vergleich zu kommen, und das Osmanische Reich vorerst gerettet.
Mehr unter Wikipedia.org...

Abdülmecid I (23 kwietnia 1823 – 25 czerwca 1861); po arabsku: عبد المجيد الأول. Sułtan Imperium ottomańskiego, następca swego ojca Mahmuda II od 2 lipca 1839 roku. Podczas jego rządów doszło do rozwoju nacjonalizmu w kraju i wzrostu wpływów europejskich mocarstw.Abdülmecid objął rządy w państwie w niekorzystnym dla całego kraju okresie. Do Stambułu dochodziły wieści o rozbiciu sułtańskiej armii pod Nisibis przez Muhammada Alego, władcę Egiptu. Flota zmierzająca do Aleksandrii została przechwycona także przez Egipcjan pod dowództwem Ahmeta Paszy pod pretekstem ochrony swych interesów, gdyż doradcy tureccy mieli rzekomo działać na korzyść Rosji. Ponownie zagrożone państwo tureckie zostało obronione przed swym wasalem dzięki zbrojnej interwencji państw europejskich zainteresowanych silniejszą pozycją Turcji w tym regionie i opozycją względem Rosji. Wielka Brytania oraz Francja nie miały bowiem zamiaru utracić kontroli na rzecz Rosji nad cieśninami Bosfor i Dardanele. Państwom tym zależało aby ruch przez obydwa akweny był możliwy albo dla wszystkich albo dla nikogo. Dlatego też preferowano utrzymanie korzystnego dla europejskich imperiów status quo w tym rejonie świata.
W celu uzyskania więcej informacji, zobacz w Wikipedia.οrg...

Abdülmecit (Arabisch: عبد المجيد الأول) (andere spellingsvormen zijn bijvoorbeeld 'Abd ül-Mecid en Abd-ul-Mejid) (Constantinopel, 23 april 1823 — aldaar,  25 juni 1861) was sultan van het Ottomaanse Rijk en volgde zijn vader Mahmud II op op 2 juli 1839. De jonge sultan probeerde het verval van het rijk te voorkomen door het te moderniseren. Enkele maanden na zijn aantreden kondigde zijn regering het 'Decreet van de Rozentuin' af, waarmee de periode van het Tanzimaat begon. Christenen en Joden zouden voortaan aanspraak hebben op dezelfde behandeling door de overheid en de justitie. Belastinghervorming en dienstplicht zouden een einde moeten maken aan willekeur.
Zie meer op Wikipedia.org...