ADB

Advanced Digital Broadcast (ADB) - założony w 1995 roku przez Andrzeja Rybickiego holding zajmujący się dostarczaniem produktów, oprogramowania oraz serwisów dla operatorów telewizji cyfrowej i producentów elektroniki.
W celu uzyskania więcej informacji, zobacz w Wikipedia.οrg...

کامپيوتر : Apple Desktop Bus

Apple Desktop Bus

غزل 101

شراب و عيش نهان چيست کار بي‌بنياد
زديم بر صف رندان و هر چه بادا باد

گره ز دل بگشا و از سپهر ياد مکن
که فکر هيچ مهندس چنين گره نگشاد

ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ
از اين فسانه هزاران هزار دارد ياد

قدح به شرط ادب گير زان که ترکيبش
ز کاسه سر جمشيد و بهمن است و قباد

که آگه است که کاووس و کي کجا رفتند
که واقف است که چون رفت تخت جم بر باد

ز حسرت لب شيرين هنوز مي‌بينم
که لاله مي‌دمد از خون ديده فرهاد

مگر که لاله بدانست بي‌وفايي دهر
که تا بزاد و بشد جام مي ز کف ننهاد

بيا بيا که زماني ز مي خراب شويم
مگر رسيم به گنجي در اين خراب آباد

نمي‌دهند اجازت مرا به سير و سفر
نسيم باد مصلا و آب رکن آباد

قدح مگير چو حافظ مگر به ناله چنگ
که بسته‌اند بر ابريشم طرب دل شاد

غزل 109

دير است که دلدار پيامي نفرستاد
ننوشت سلامي و کلامي نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پيکي ندوانيد و سلامي نفرستاد

سوي من وحشي صفت عقل رميده
آهوروشي کبک خرامي نفرستاد

دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست
و از آن خط چون سلسله دامي نفرستاد

فرياد که آن ساقي شکرلب سرمست
دانست که مخمورم و جامي نفرستاد

چندان که زدم لاف کرامات و مقامات
هيچم خبر از هيچ مقامي نفرستاد

حافظ به ادب باش که واخواست نباشد
گر شاه پيامي به غلامي نفرستاد

غزل 127

روشني طلعت تو ماه ندارد
پيش تو گل رونق گياه ندارد

گوشه ابروي توست منزل جانم
خوشتر از اين گوشه پادشاه ندارد

تا چه کند با رخ تو دود دل من
آينه داني که تاب آه ندارد

شوخي نرگس نگر که پيش تو بشکفت
چشم دريده ادب نگاه ندارد

ديدم و آن چشم دل سيه که تو داري
جانب هيچ آشنا نگاه ندارد

رطل گرانم ده اي مريد خرابات
شادي شيخي که خانقاه ندارد

خون خور و خامش نشين که آن دل نازک
طاقت فرياد دادخواه ندارد

گو برو و آستين به خون جگر شوي
هر که در اين آستانه راه ندارد

ني من تنها کشم تطاول زلفت
کيست که او داغ آن سياه ندارد

حافظ اگر سجده تو کرد مکن عيب
کافر عشق اي صنم گناه ندارد

غزل 201

شراب بي‌غش و ساقي خوش دو دام رهند
که زيرکان جهان از کمندشان نرهند

من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سياه
هزار شکر که ياران شهر بي‌گنهند

جفا نه پيشه درويشيست و راهروي
بيار باده که اين سالکان نه مرد رهند

مبين حقير گدايان عشق را کاين قوم
شهان بي کمر و خسروان بي کلهند

به هوش باش که هنگام باد استغنا
هزار خرمن طاعت به نيم جو ننهند

مکن که کوکبه دلبري شکسته شود
چو بندگان بگريزند و چاکران بجهند

غلام همت دردي کشان يک رنگم
نه آن گروه که ازرق لباس و دل سيهند

قدم منه به خرابات جز به شرط ادب
که سالکان درش محرمان پادشهند

جناب عشق بلند است همتي حافظ
که عاشقان ره بي‌همتان به خود ندهند

غزل 204

ياد باد آن که نهانت نظري با ما بود
رقم مهر تو بر چهره ما پيدا بود

ياد باد آن که چو چشمت به عتابم مي‌کشت
معجز عيسويت در لب شکرخا بود

ياد باد آن که صبوحي زده در مجلس انس
جز من و يار نبوديم و خدا با ما بود

ياد باد آن که رخت شمع طرب مي‌افروخت
وين دل سوخته پروانه ناپروا بود

ياد باد آن که در آن بزمگه خلق و ادب
آن که او خنده مستانه زدي صهبا بود

ياد باد آن که چو ياقوت قدح خنده زدي
در ميان من و لعل تو حکايت‌ها بود

ياد باد آن که نگارم چو کمر بربستي
در رکابش مه نو پيک جهان پيما بود

ياد باد آن که خرابات نشين بودم و مست
وآنچه در مسجدم امروز کم است آن جا بود

ياد باد آن که به اصلاح شما مي‌شد راست
نظم هر گوهر ناسفته که حافظ را بود

غزل 208

خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
گر تو بيداد کني شرط مروت نبود

ما جفا از تو نديديم و تو خود نپسندي
آن چه در مذهب ارباب طريقت نبود

خيره آن ديده که آبش نبرد گريه عشق
تيره آن دل که در او شمع محبت نبود

دولت از مرغ همايون طلب و سايه او
زان که با زاغ و زغن شهپر دولت نبود

گر مدد خواستم از پير مغان عيب مکن
شيخ ما گفت که در صومعه همت نبود

چون طهارت نبود کعبه و بتخانه يکيست
نبود خير در آن خانه که عصمت نبود

حافظا علم و ادب ورز که در مجلس شاه
هر که را نيست ادب لايق صحبت نبود

غزل 216

آن يار کز او خانه ما جاي پري بود
سر تا قدمش چون پري از عيب بري بود

دل گفت فروکش کنم اين شهر به بويش
بيچاره ندانست که يارش سفري بود

تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد
تا بود فلک شيوه او پرده دري بود

منظور خردمند من آن ماه که او را
با حسن ادب شيوه صاحب نظري بود

از چنگ منش اختر بدمهر به دربرد
آري چه کنم دولت دور قمري بود

عذري بنه اي دل که تو درويشي و او را
در مملکت حسن سر تاجوري بود

اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت
باقي همه بي‌حاصلي و بي‌خبري بود

خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرين
افسوس که آن گنج روان رهگذري بود

خود را بکش اي بلبل از اين رشک که گل را
با باد صبا وقت سحر جلوه گري بود

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ
از يمن دعاي شب و ورد سحري بود

غزل 281

يا رب اين نوگل خندان که سپردي به منش
مي‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گر چه از کوي وفا گشت به صد مرحله دور
دور باد آفت دور فلک از جان و تنش

گر به سرمنزل سلمي رسي اي باد صبا
چشم دارم که سلامي برساني ز منش

به ادب نافه گشايي کن از آن زلف سياه
جاي دل‌هاي عزيز است به هم برمزنش

گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد
محترم دار در آن طره عنبرشکنش

در مقامي که به ياد لب او مي نوشند
سفله آن مست که باشد خبر از خويشتنش

عرض و مال از در ميخانه نشايد اندوخت
هر که اين آب خورد رخت به دريا فکنش

هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال
سر ما و قدمش يا لب ما و دهنش

شعر حافظ همه بيت الغزل معرفت است
آفرين بر نفس دلکش و لطف سخنش

غزل 484

تو مگر بر لب آبي به هوس بنشيني
ور نه هر فتنه که بيني همه از خود بيني

به خدايي که تويي بنده بگزيده او
که بر اين چاکر ديرينه کسي نگزيني

گر امانت به سلامت ببرم باکي نيست
بي دلي سهل بود گر نبود بي‌ديني

ادب و شرم تو را خسرو مه رويان کرد
آفرين بر تو که شايسته صد چنديني

عجب از لطف تو اي گل که نشستي با خار
ظاهرا مصلحت وقت در آن مي‌بيني

صبر بر جور رقيبت چه کنم گر نکنم
عاشقان را نبود چاره بجز مسکيني

باد صبحي به هوايت ز گلستان برخاست
که تو خوشتر ز گل و تازه‌تر از نسريني

شيشه بازي سرشکم نگري از چپ و راست
گر بر اين منظر بينش نفسي بنشيني

سخني بي‌غرض از بنده مخلص بشنو
اي که منظور بزرگان حقيقت بيني

نازنيني چو تو پاکيزه دل و پاک نهاد
بهتر آن است که با مردم بد ننشيني

سيل اين اشک روان صبر و دل حافظ برد
بلغ الطاقه يا مقله عيني بيني

تو بدين نازکي و سرکشي اي شمع چگل
لايق بندگي خواجه جلال الديني

غزل 53

منم که گوشه ميخانه خانقاه من است
دعاي پير مغان ورد صبحگاه من است

گرم ترانه چنگ صبوح نيست چه باک
نواي من به سحر آه عذرخواه من است

ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالله
گداي خاک در دوست پادشاه من است

غرض ز مسجد و ميخانه‌ام وصال شماست
جز اين خيال ندارم خدا گواه من است

مگر به تيغ اجل خيمه برکنم ور ني
رميدن از در دولت نه رسم و راه من است

از آن زمان که بر اين آستان نهادم روي
فراز مسند خورشيد تکيه گاه من است

گناه اگر چه نبود اختيار ما حافظ
تو در طريق ادب باش و گو گناه من است

غزل 64

اگر چه عرض هنر پيش يار بي‌ادبيست
زبان خموش وليکن دهان پر از عربيست

پري نهفته رخ و ديو در کرشمه حسن
بسوخت ديده ز حيرت که اين چه بوالعجبيست

در اين چمن گل بي خار کس نچيد آري
چراغ مصطفوي با شرار بولهبيست

سبب مپرس که چرخ از چه سفله پرور شد
که کام بخشي او را بهانه بي سببيست

به نيم جو نخرم طاق خانقاه و رباط
مرا که مصطبه ايوان و پاي خم طنبيست

جمال دختر رز نور چشم ماست مگر
که در نقاب زجاجي و پرده عنبيست

هزار عقل و ادب داشتم من اي خواجه
کنون که مست خرابم صلاح بي‌ادبيست

بيار مي که چو حافظ هزارم استظهار
به گريه سحري و نياز نيم شبيست

◊ (vt của Apple Desktop Bus) Bus của máy tính để bàn Apple, bus ADB