AANB

غزل 218

در ازل هر کو به فيض دولت ارزاني بود
تا ابد جام مرادش همدم جاني بود

من همان ساعت که از مي خواستم شد توبه کار
گفتم اين شاخ ار دهد باري پشيماني بود

خود گرفتم کافکنم سجاده چون سوسن به دوش
همچو گل بر خرقه رنگ مي مسلماني بود

بي چراغ جام در خلوت نمي‌يارم نشست
زان که کنج اهل دل بايد که نوراني بود

همت عالي طلب جام مرصع گو مباش
رند را آب عنب ياقوت رماني بود

گر چه بي‌سامان نمايد کار ما سهلش مبين
کاندر اين کشور گدايي رشک سلطاني بود

نيک نامي خواهي اي دل با بدان صحبت مدار
خودپسندي جان من برهان ناداني بود

مجلس انس و بهار و بحث شعر اندر ميان
نستدن جام مي از جانان گران جاني بود

دي عزيزي گفت حافظ مي‌خورد پنهان شراب
اي عزيز من نه عيب آن به که پنهاني بود

غزل 329

جوزا سحر نهاد حمايل برابرم
يعني غلام شاهم و سوگند مي‌خورم

ساقي بيا که از مدد بخت کارساز
کامي که خواستم ز خدا شد ميسرم

جامي بده که باز به شادي روي شاه
پيرانه سر هواي جوانيست در سرم

راهم مزن به وصف زلال خضر که من
از جام شاه جرعه کش حوض کوثرم

شاها اگر به عرش رسانم سرير فضل
مملوک اين جنابم و مسکين اين درم

من جرعه نوش بزم تو بودم هزار سال
کي ترک آبخورد کند طبع خوگرم

ور باورت نمي‌کند از بنده اين حديث
از گفته کمال دليلي بياورم

گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر
آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم

منصور بن مظفر غازيست حرز من
و از اين خجسته نام بر اعدا مظفرم

عهد الست من همه با عشق شاه بود
و از شاهراه عمر بدين عهد بگذرم

گردون چو کرد نظم ثريا به نام شاه
من نظم در چرا نکنم از که کمترم

شاهين صفت چو طعمه چشيدم ز دست شاه
کي باشد التفات به صيد کبوترم

اي شاه شيرگير چه کم گردد ار شود
در سايه تو ملک فراغت ميسرم

شعرم به يمن مدح تو صد ملک دل گشاد
گويي که تيغ توست زبان سخنورم

بر گلشني اگر بگذشتم چو باد صبح
ني عشق سرو بود و نه شوق صنوبرم

بوي تو مي‌شنيدم و بر ياد روي تو
دادند ساقيان طرب يک دو ساغرم

مستي به آب يک دو عنب وضع بنده نيست
من سالخورده پير خرابات پرورم

با سير اختر فلکم داوري بسيست
انصاف شاه باد در اين قصه ياورم

شکر خدا که باز در اين اوج بارگاه
طاووس عرش مي‌شنود صيت شهپرم

نامم ز کارخانه عشاق محو باد
گر جز محبت تو بود شغل ديگرم

شبل الاسد به صيد دلم حمله کرد و من
گر لاغرم وگرنه شکار غضنفرم

اي عاشقان روي تو از ذره بيشتر
من کي رسم به وصل تو کز ذره کمترم

بنما به من که منکر حسن رخ تو کيست
تا ديده‌اش به گزلک غيرت برآورم

بر من فتاد سايه خورشيد سلطنت
و اکنون فراغت است ز خورشيد خاورم

مقصود از اين معامله بازارتيزي است
ني جلوه مي‌فروشم و ني عشوه مي‌خرم