назореи

(хебр. nazir проповедник) мн. еврејска секта (во 1. век од н. е.) чии водачи (пророци) живееле во пустините и повремено ги повикувале кај себе луѓето за да ја слушнат нивната проповед и да се крстат
крштавањето можел да го прими само оној што пред тоа се исчистил од гревовите живеејќи како праведник (на назореите им припаѓал и библискиот Јован Крстител)
еден облик на назорејство се одржал до денес во Ирак.