Œ
OE
Oe
Œ
Œ (œ, en
minuscule) est une voyelle et une lettre utilisée dans le
latin médiéval et moderne, ainsi qu’en
français et en
anglais. La lettre est à l’origine une
ligature de o et e. On l’appelle « e dans l’o », « o e liés », « o e liées », « o e entrelacés », « o e collés », « o e mêlés » ou parfois ethel (de l'ancien anglais eðel). Dans l'ordre alphabétique français, il est classé comme la suite d'un o et d'un e indépendants.
Pour la suite, voir Wikipédia.org…
Œ
Œ
© W niniejszym artykule wykorzystano materialy pochodzace z
Wikipedia® i posiada on Powszechna
Licencje Publiczna GNU
Œ
"Œ" (kleine letter "œ") is een
klinker en een
letter gebruikt in
middeleeuws en vroegmodern
Latijn, en in modern
Frans. De letter is een
ligatuur voor "
OE". Het teken wordt ook wel eðel genoemd (
IPA: ).In het
Engels staat deze combinatie voor een
tweeklank, IPA [oe], die wordt uitgesproken als "oi". Ze werd gebruikt in woorden met de tweeklank "OI" ("ΟΙ, οι") die geleend waren uit het
oud-Grieks. Zowel in de klassieke tijd als tegenwoordig worden de letters apart geschreven, maar de ligatuur werd gebruikt in middeleeuwse en vroegmoderne geschriften, onder meer omdat "œ" gereduceerd was tot een eenvoudige lange klanker (IPA: [e:]) in laat-Latijn.
Zie meer op Wikipedia.org...